ดร.สุเมธ ตันติเวชกุล

..... ตอนนั้นผมกำลังทำงานอยู่ในสภาพจิตใจที่แย่มากมันไม่มีกำลังใจจะทำอะไร
ท้อแท้กับงานมากไม่มีใครเข้าใจ เหมือนทำดีแต่ไม่ได้ดีในหลวงท่านทรงเสด็จ
มาพอดี และท่านได้เห็นสีหน้าผมไม่สู้จะดี ท่านได้สอบถามจนได้ความว่า
ผมกำลังท้อแท้กับงานท่านจึงตั้งคำถามรับสั่งว่า.....

ท่านสุเมธเคยขายเศษเหล็กไหม? เศษเหล็กเหล่านั้น เวลาขาย คุณค่ามันต่ำมากใช่ไหม
คงได้เงินมาไม่กี่บาทใช่ไหม? แล้วถ้าเราเอาเศษเหล็กเหล่านั้นมาหลอมรวมกันเป็นแท่ง
เวลาหลอมนี่ เหล็กมันคงรู้สึกร้อนมากใช่ไหม?พอหลอมเสร็จเรานำมาทำเป็นดาบ คงต้อง
นำมาตีให้แบนอีกใช่ไหม?เวลาตีก็ต้องคอยเอาไปเผาไปด้วย ต้องตีไป เผาไป อยู่หลายรอบ
จนกว่าเป็นรูปเป็นร่าง ดาบอย่างที่เราต้องการ ต้องผ่านความเจ็บปวดร้อนอยู่นาน

แถมเมื่อเสร็จแล้วถ้าจะให้สวยงามดังใจ ก็ต้องนำไปแกะลวดลายอีกใช่ไหม?
เวลาที่แกะลวดลายก็คงต้องใช้ของ แข็งมีคมมาตี ให้เป็นลวดลายอีก

แต่เมื่อเสร็จเป็นดาบที่งดงามก็จะมีคุณค่าที่สูงมาก เทียบกับเศษเหล็กคงจะต่างกันลิบลับ...
จะเห็นว่ากว่าที่เศษเหล็กไม่มีคุณค่ามากนัก จะกลายเป็นดาบอันงดงามนั้นต้องผ่านอุปสรรค
มามากมาย ทั้งความเจ็บปวดต่างๆ กว่าจะประสบความสำเร็จดังนั้นขอให้จำไว้อย่างหนึ่งว่า ...

"ใครไม่เคยถูกตีถูกทุบ เจอเรื่องเลวร้ายในชีวิตมาเลยนั้น
จงอย่าได้คิดทำ การใหญ่"