บทความ


 
บทความคิดถึงพ่อ...ผู้ไม่เคยหยุดพัก


บทความคิดถึงพ่อ........

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น......เป็นเบอร์ที่รู้จักดีและไม่เคยคิดจะลบมันออกไปจากซิมมือถือ

เพราะหากครั้งใดที่หมายเลขนี้โทรมา......จะตัดสายทันที

และทำให้หวนคิดไปเมื่อหลายสิบปีก่อนที่บางอย่างจะเปลี่ยนแปลงไป....

อย่างไม่มีวันจะกลับไปเปลี่ยนแปลงได้อีก........ความเสียใจและความน้อยใจที่เคยมี

มันหายไปจนกลายเป้นความนิ่งเฉยไปแล้ว......ความรักที่คงเดิม......ความห่วงใยที่มี

ความเคารพรักและคิดถึงยังมีที่จุดเดิม......ที่ยังคงดำเนินต่อไปและตลอดไป



หากต่างที่การปฏิบัติที่เคยทำอยู่เป็นปกติ.....ที่บรรดาเพื่อนฝูงและแม้แต่..ผู้หลักผู้ใหญ่

ที่ท่านให้ความเมตตาเห็นการกระทำที่คุ้นตา....ความดีที่มีต่อคนๆหนึ่ง

ที่ปีนี้ต้องเปลี่ยนจากการแสดงทางวาจา.....ทางกายสัมผัส.....คงไม่มีเกิดขึ้นอีก

และคำมั่นสัญญาในหัวใจที่มีต่อบุคคลท่านนี้.......จะยังมีตลอดไป

แม้ความดีที่มีไม่เท่าหนึ่งวินาทีที่ท่านห่วงใยได้มอบให้.........อย่างน้อยมันเป็นสิ่งที่

ควรกระทำตอบแทนแม้จะน้อยนิดก็ตาม.........ณ.เมื่อวันนั้นมาถึงหรือไม่ก็ตาม

สิ่งที่ท่านหวังและจะได้รับและท่านคงสุขใจที่สุดคือ.....การที่ได้ทำหน้าที่ภรรยาที่ดี

แม่ที่รักลูก.....เป็นคนที่สอนหลานของท่านให้เป็นคนที่รู้ค่าของการเกิดมาเป็นคน



คนที่มีหัวใจแห่งความเป็นคนเต็มร้อย.......หากเริ่มจากคนหนึ่งคน

จะเพิ่มอีกหลายๆคนจากร้อยเป็นพัน......จากพันเป็นหมื่น...แสน....ล้าน

การที่คนหลายคนเป็นคนดีได้จริง.........การร้องขอที่จะทำดีเพื่อท่านคงไม่เกิดขึ้น

และคงไม่ต้องรอให้ท่านต้องเข้าสู่วัยชราหรือต้องเจ็บป่วย...........

แต่นั้นคือสิ่งที่เก็บภายใต้หัวใจที่สุขและพอเพียงต่อสิ่งที่ท่านเคยขอ

ก่อนที่เสียงโทรศัพท์เครื่องนี้ดังขึ้นและทุกปิดเสียงให้หยุดดังลง...



.....ด้วยมือของเจ้าของโทรศัพท์.....ที่ให้ถ้อยคำอำลาสุดท้าย......เมื่อไม่นานมานี้

(เมื่อสิ่งที่ท่านเลือกคือการดำเนินชีวิต.......กับครอบครัวที่ท่านทอดทิ้งไม่ได้

และผู้หญิงคนหนึ่งและคนที่อยู่ระหว่างกลางของสองท่าน.....เคยอยู่ในฐานะที่เลือกไม่ได้

และการเลือกของท่านคือ......ปล่อยให้ผู้หญิงท่านหนึ่งที่ข้าพเจ้าเรียกว่า.....แม่

ได้ต่างไปต่างไปมีชีวิตในแบบที่ท่านเลือก)

….

….

….


ทุกครั้งที่มองพระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว.....พ่อของประเทศ

ผู้ที่เสียสละพระองค์เพื่อคนอีกหลายล้านคน......พระองค์ทรงประชวร

และทุกครั้งที่นั่งรถผ่านทุกครั้งที่คลิกเข้าไปเจอเรื่องราวที่หลายคนในอินเตอร์เน็ตเขียน

และหลายๆคนในทีวี......การทำดีเพื่อพ่อ.......

และพ่อต้องการสิ่งใดกัน......


(รู้สึกละอายใจเหลือเกิน.......เมื่อผู้โพสย้อนคิดไปถึงพ่อของตนเอง

ท่านคงน้ำตาไหลและเศร้าใจ......เมื่อโทรศัพท์ถูกตัดสายไป

ความดื้อรั้นทางความคิด......หรือความรักที่มีให้ท่าน

ด้วยการเสียสละ....ด้วยการเดินจากครอบครัวของท่านและไม่เคยหวนกลับไป

เป็นความคิดที่ถูกหรือผิด......เราไม่เคยถามเลยว่า.......สิ่งที่ท่านต้องการจากเรา

คือการให้อยู่หรือไป ....... )

เมื่อทบทวนและมองมุมกลับ


พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเหน็ดเหนื่อยพระวรกาย

เมื่อวัยเด็กที่ผู้โพสจำความได้ยังไม่เคยเห็นพระองค์ไม่เคยหยุดทรงงาน

แม้ว่าพระองค์ถึงวัยที่ทรงหยุดทรงงานและพระองค์จะได้มีความสำราญส่วนพระองค์บ้าง

แต่....ณ.เมื่อก่อนที่พ่อยังทรงมีพระวรกายที่แข็งแรงมีพลานามัย

พวกเราทั้งหลายไม่ได้ทำดีให้พระองค์ท่านหรอกหรือ.....

ณ.วันนี้.....การทำดีเพื่อพ่อ.....จะเป็นเพียงกระแสนิยมที่ต่างคนต่างนำมาเพื่อ

เป็นกระแสแห่งการค้า......จนลืมว่า.....

สิ่งใดที่พ่อของชาติทรงต้องการที่แท้จริง.....



......................................................................................................................

บทความนี้ไม่ใช่การทำดีเพื่อพ่อ.....แต่เป็นบทความแห่งการเตือนสติของผู้โพส

ในฐานะลูกคนหนึ่งของพ่อ(ที่ขาดการเข้าใจพ่อ....หรือแม้การเข้าใจอาจไม่ทั้งหมด)

พ่อของชาติผู้ทรงสูงสุด ..... เป็นพ่อที่สูงสุดแห่งพ่อทั้งหลาย...

ที่ควรปฏิบัติ..ตามรอยพระบาท

เพื่อปลูกฝั่งจิตวิญญาณ.....ของลูกที่ดี......ที่มีสติ....ที่รักชาติ


*********************************************************

ที่มา : Fw Mail